Τις τελευταίες εβδομάδες, η καρδιά της ελληνικής επιχειρηματικότητας χτυπά στους ρυθμούς των κινητοποιήσεων. Η καθολική υποστήριξη του αγώνα των αγροτών από τους Εμπορικούς Συλλόγους και τα Επιμελητήρια της Περιφέρειας δεν είναι πράξη απλής αλληλεγγύης. Είναι συνειδητή αναγνώριση της απόλυτης και αδιαπραγμάτευτης σύνδεσης μεταξύ του αγροτικού τομέα και της τοπικής οικονομίας.
Η επιβίωση του αγρότη είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη βιωσιμότητα του εμπόρου, του βιοτέχνη, του επαγγελματία. Αν η αγροτική παραγωγή καταρρεύσει κάτω από το βάρος του κόστους, της λεηλασίας του ΟΠΕΚΕΠΕ από τους φραπέδες της Κυβέρνησης, της έλλειψης στήριξης και των καταστροφών, η Περιφέρεια θα ερημώσει πλήρως – ένα φαινόμενο που έχει ήδη ξεκινήσει ως αποτέλεσμα των τραγικών επιλογών και της αδιαφορίας της κεντρικής κυβέρνησης.
Η απουσία των «κεντρικών» φωνών
Το πιο θλιβερό σε αυτόν τον αγώνα είναι η επιλεκτική κώφωση των εκπροσώπων φορέων πανελλαδικής εμβέλειας και της Αθήνας. Ενώ οι τοπικοί φορείς στέκονται στο πλευρό των αγροτών, οι «μεγάλες» ομοσπονδίες και τα κεντρικά Επιμελητήρια σιωπούν ή τηρούν πολιτικά ίσες αποστάσεις.
Αυτή η σιωπή δεν είναι ένδειξη ουδετερότητας. Είναι ένδειξη πολιτικού παιχνιδιού και προσωπικών ανταλλαγμάτων με την κυβέρνηση. Οι εκπρόσωποι αυτοί, που υποτίθεται ότι μάχονται για το συμφέρον του συνόλου, επιλέγουν την προσωπική τους προβολή και τη διατήρηση των προνομίων τους, θυσιάζοντας την πραγματική ανάγκη της Περιφέρειας.
Η επιχειρηματική κοινότητα δεν χρειάζεται «τσάτσους» της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά μάχιμους ηγέτες που θα υπερασπιστούν το παραγωγικό μοντέλο της χώρας χωρίς εκπτώσεις και ιδιοτελή κίνητρα.
Η φτώχεια ως μοντέλο διακυβέρνησης
Το πραγματικό ζήτημα είναι βαθύτερο: Η Πολιτεία έχει επιλέξει να διατηρεί τους αγρότες σε μια διαρκή κατάσταση φτώχειας και εξάρτησης. Αντί να επενδύσει σε υποδομές, τεχνολογία και ρευστότητα για να τους βοηθήσει πραγματικά να πολλαπλασιάσουν την παραγωγή τους και να εξασφαλίσουν ανταγωνιστικότητα, τους αντιμετωπίζει ως αιτούντες ελεημοσύνης.
Η κυβέρνηση, μέσω των διαδοχικών καθυστερήσεων στις αποζημιώσεις, των υψηλών φορολογικών επιβαρύνσεων και του δυσβάσταχτου κόστους ενέργειας, διασφαλίζει ότι ο αγροτικός τομέας θα παραμείνει αδύναμος. Αυτό οδηγεί στην εγκατάλειψη της γης, στην αποψίλωση της παραγωγής και, τελικά, στην άρνηση του μέλλοντος για ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές.
Οι τραγικές επιλογές της κυβέρνησης έχουν μετατρέψει την Περιφέρεια σε ένα τοπίο οικονομικής ερήμωσης.
- Υψηλό κόστος: Το κόστος παραγωγής στην Ελλάδα είναι δυσανάλογα υψηλό, με την Πολιτεία να αφήνει το καρτέλ της ενέργειας να λειτουργεί ανεξέλεγκτα.
- Απουσία στρατηγικής: Δεν υπάρχει ούτε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την κλιματική κρίση, για την προστασία των υποδομών ή για την ενίσχυση της ελληνικής εξαγωγής, πλην των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων.
Ο αγώνας των αγροτών είναι, λοιπόν, ένας αγώνας για την εθνική παραγωγή. Οι Εμπορικοί Σύλλογοι και τα Επιμελητήρια της Περιφέρειας έχουν αποδείξει ότι έχουν την πολιτική ωριμότητα να δουν το μέλλον της χώρας πέρα από τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Είναι ώρα η κυβέρνηση να σταματήσει να αντιμετωπίζει τους παραγωγούς ως «εμπόδια» και να καταλάβει ότι η στήριξή τους είναι η μόνη ασφαλής επένδυση για να μην καταρρεύσει ολόκληρη η ελληνική οικονομία.
Γιώργος Φλωράς
Εκδότης ΚΛΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
