Το ελληνικό εμπόριο εισέρχεται σε μία από τις χειρότερες περιόδους των τελευταίων ετών, και αυτό δεν οφείλεται σε κάποια απροσδόκητη κρίση, αλλά σε μία συστηματική πολιτική εξάντλησης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών. Η προσμονή για τις εορταστικές περιόδους έχει αντικατασταθεί από την αγωνία, καθώς η ακρίβεια και το χρέος έχουν δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από τους καταναλωτές.
Ο κόσμος δεν έχει χρήματα. Έχει εξαντληθεί από την εκτόξευση των τιμών σε κάθε προϊόν και υπηρεσία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον η δυνατότητα για βασικές αγορές, πόσο μάλλον για την ενίσχυση του εορταστικού τζίρου.
Η Πολιτική της Εξάντλησης και της Αδράνειας
Η πιο τραγική ένδειξη είναι το κόστος του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, το οποίο έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη. Τα αγροτικά προϊόντα έχουν καταστεί πανάκριβα, ενώ οι αλυσίδες εφοδιασμού και η ενδιάμεση κερδοσκοπία απορροφούν κάθε δυνατότητα για μείωση.
Παράλληλα, οι πολίτες καλούνται να αντιμετωπίσουν:
- Καθολική προστασία των Καρτέλ: Παντού στην ελληνική αγορά, από την ενέργεια μέχρι τα τρόφιμα και τις τραπεζικές υπηρεσίες, παρατηρείται η λειτουργία καρτέλ (τυπικών ή άτυπων), τα οποία δρουν ανεξέλεγκτα και υπό την ανοχή ή την προστασία της κυβέρνησης.
- Ανεξέλεγκτο κόστος ενέργειας: Οι εταιρείες ενέργειας, υπό την προστασία της Πολιτείας, συνεχίζουν να καταγράφουν απίστευτα κέρδη (υπερκέρδη) σε βάρος των καταναλωτών και των επιχειρήσεων. Οι Έλληνες πληρώνουν δυσανάλογα υψηλό κόστος ενέργειας, ενώ η κυβέρνηση αδυνατεί ή αρνείται να επιβάλει ουσιαστικό έλεγχο και να προστατεύσει τους πολίτες από αυτή τη συνεχιζόμενη κερδοσκοπία.
- Το Καρτέλ των επιτοκίων: Τα επιτόκια των δανείων και των πιστωτικών καρτών παραμένουν πολύ υψηλά, καθώς η ίδια η κυβέρνηση διασφαλίζει τον αποκλεισμό του ανταγωνισμού. Μέσω τεχνασμάτων της ΑΑΔΕ (βλ. προβλήματα δήλωσης επαγγελματικού λογαριασμού σε ξένη τράπεζα) και άλλων φορέων, απαγορεύεται στην πράξη η είσοδος ξένων τραπεζικών ιδρυμάτων στην αγορά. Αυτό συντηρεί ένα οικονομικό ολιγοπώλιο που κρατά τα επιτόκια υψηλά και τις προμήθειες ασφυκτικές.
- Παραμένει καθηλωμένος ο ακατάσχετος: Ο ακατάσχετος λογαριασμός παραμένει καθηλωμένος στα 1.250 ευρώ , ένα όριο που θεσπίστηκε το 2014. Έκτοτε, το κόστος ζωής έχει αυξηθεί τουλάχιστον κατά 50%, καθιστώντας το ποσό αυτό απολύτως ανεπαρκές για την αξιοπρεπή διαβίωση. Η άρνηση προσαρμογής του ορίου αυτού αποτελεί έναν ακόμη τρόπο θεσμικής εξάντλησης των οφειλετών.
Το πιο κρίσιμο, όμως, είναι το βάρος των χρεών του παρελθόντος, στα οποία βυθίστηκαν εκατομμύρια Έλληνες κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης.
Η κυβέρνηση δεν έχει καμία ουσιαστική πρόθεση επίλυσης του προβλήματος του ιδιωτικού χρέους. Αντί για μία γενναία ρύθμιση που θα έδινε ανάσα στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά, η πολιτική που ακολουθείται έχει ως κύριο στόχο να πάρουν τα ακίνητα οι τράπεζες και τα funds.
Αυτή η πολιτική:
- Καταργεί την κοινωνική συνοχή: Απειλεί τον πυρήνα της ελληνικής οικογένειας και την περιουσία που αποκτήθηκε με κόπο.
- Μηδενίζει την αγοραστική δύναμη: Ένας πολίτης που απειλείται με πλειστηριασμό ή που εξυπηρετεί υπέρογκα, δυσβάσταχτα δάνεια δεν θα βγει στην αγορά για να καταναλώσει.
Η σωρευτική επίδραση της ακρίβειας στα αγροτικά προϊόντα, της ενεργειακής κερδοσκοπίας, του οικονομικού αποκλεισμού των τραπεζών και της άρνησης επίλυσης του χρέους, οδηγεί σε μία διπλή καταδίκη της αγοράς.
Η Πολιτεία οφείλει να σταματήσει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ολιγοπωλίων και να δώσει άμεσα πραγματική ανάσα στους πολίτες: με ουσιαστικό έλεγχο στις τιμές, με άνοιγμα της τραπεζικής αγοράς στον ανταγωνισμό, με αναπροσαρμογή του ακατάσχετου λογαριασμού και με ένα σχέδιο βιώσιμης ρύθμισης του χρέους που θα διασφαλίζει την πρώτη κατοικία και την επαγγελματική στέγη.
Διαφορετικά, το ελληνικό εμπόριο θα περάσει την πιο δύσκολη εορταστική περίοδο των τελευταίων ετών, και η ύφεση θα είναι πλέον ορατή.
Γιώργος Φλωράς
Εκδότης ΚΛΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
